Softie in t’ zonnetje!

Boris finisht een Ironman 70.3!

Een paar weken terug deed Softijs lid Boris de Groot mee aan een triatlon.. en niet zomaar een. Boris heeft de Ironman 70.3 West-Friesland voltooid!
Dat klinkt al best indrukwekkend, maar wat houdt dat eigenlijk in??

De Ironman 70.3 of ook wel bekend als de halve Ironman begint met 1.9 kilometer zwemmen in de haven van Hoorn, vervolgens fiets je 90 kilometer en om het af te maken ren je 21,1 kilometer. De 70.3 staat voor het aantal mijlen dat je aflegt, want Ironman is een Amerikaans merk. Een hele Ironman is dubbel die afstand, je kan eigenlijk niet zeggen dat je een Ironman bent tot je die hebt gedaan.

Dit is een behoorlijke afstand en vergt ook veel training, gelukkig stond hij er niet alleen voor en kon hij veel motivatie halen uit zijn (oud-) huisgenootjes met wie hij in zijn studententijd samen op de IBB woonde. Naast dat ze met elkaar (veel) zopen was het ook een redelijk sportief huis, en dus hadden ze zich samen eerst op de kwarttriatlon gestort.
“Er was eigenlijk niet zo veel discussie, onze belangrijkste reden was plezier maken in het samen sporten. De kwart was nog manageable, 3 uurtjes sporten en je bent er wel. Voor de Ironman 70.3 vroeg het wel meer, maar dan heb je al Ja gezegd.”
Ook aan intrinsieke motivatie komt hij niet te kort: aan zichzelf bewijzen dat hij het aankan, door zich vast te bijten en tot het einde niet los te laten. En dat hij dan tot zo’n prestatie in staat is, die gedachte heeft hem door veel zware trainingen heen gesleept.

‘Door te weten dat je er samen voor gaat en elkaar koste wat het kost over die finish wilt zien komen werkt voor mij erg motiverend.’

Ook met genoeg motivatie was het trainen niet altijd makkelijk. Toen hij in mei in zijn piek trainingsvolume zat en wel 13 à 14 uur per week trainde begon het toch best vermoeiend te worden. Hij klaagde dan wel eens met zijn huisgenoten dat de Ironman hun hele persoonlijkheid was geworden.
Gelukkig was het niet alleen maar doorzetten en zaten er een hoop leuke trainingen tussen: fietsrondjes met Softijs, samen hardlopen, de borstcrawl leren, de ¼ marathon van Utrecht. Zichzelf beter voelen worden, PR’s halen en verder kunnen lopen maakte veel goed.

En toen was daar opeens de startlijn al. De sfeer was goed, het evenement was super georganiseerd en iedereen stond erg kalm aan de startlijn. Er was een DJ met muziek, die hij zelfs door zijn oordopjes zonder probleem kon horen. De start verliep soepel, gespannen voor het zwemmen, maar met de wijze woorden van zijn vriendin vers in gedachten stond hij vastberaden klaar. De tijd vloog voorbij en opeens lag hij al in het water en was het zwemmen geblazen.
Het zwemmen bleek inderdaad behoorlijk zwaar, er was veel wind dus ook veel golven, je krijgt van links en rechts trappen naar je hoofd en ziet bar weinig. Toch heeft hij ver binnen het tijdslimiet gezwommen en mocht dus door naar het fietsen. Daar had hij alle vertrouwen in, hij haalde veel mensen in tijdens het rondje om het Markermeer en de zware wind tegen op het ene stuk werd goedgemaakt met net zo sterke wind mee op het volgende. In de laatste 10 kilometer realiseerde hij dat hij hierna ook nog een halve marathon moest rennen, en dat dat toch best zwaar zou worden… en dat bleek ook zo.
Een goede twee minuten hield hij zijn doel tempo van 5:30 min/km vol tot hij opeens een bijzonder pijnlijke steek kreeg in zijn zij. Hij moest even zijn tempo heroverwegen en bijstellen, met een iets langzamer tempo ging het de eerste 16 kilometer toch best goed. Er waren sproeiers, een fanfare, zijn vriendin en ouders en zelfs een buiten disco langs de kant. Na kilometer 16 werd het toch best zwaar, hij had weinig geslapen en was al bijna 6 uur onderweg, dat hakte er wel in.
Maar toch kwam uiteindelijk de langverwachte finish in zicht, een gevoel dat hij alleen kon omschrijven als pure extase gierde door zijn lijf, en na 6 uur 13 minuten en 33 seconden rende hij met een enorme glimlach over de eindstreep.
Na de finish duurde het niet lang tot zijn lichaam zich bedacht dat het toch behoorlijk zwaar had gehad.

“Het was fantastisch, het was verschrikkelijk, en ik heb enorm genoten.”

Of hij deze ervaring zou aanraden aan anderen??
100%, er zijn, volgens hem, weinig momenten wanneer je meer over jezelf leert dan wanneer je jezelf uitdaagt. Hij heeft geleerd om positiever te blijven naar zichzelf wanneer het zwaar wordt, en het werkte ook nog eens heel goed om in topconditie te komen.
Juist als je het niet gewend bent om je eigen grens op te zoeken is het goed om dat te doen!

Boris en zijn huisgenoten zijn echter nog lang niet klaar, ze hebben nu het doel om over twee jaar de hele Ironman te doen, met z’n vieren! Als hij echter terugkijkt naar hoe hij eraan toe was na de halve Ironman, dan heeft dat nog wel wat training nodig. Gelukkig begint het bij hem alweer te kriebelen om weer te starten.